Hamd önde de sonda da anılmakla yeterince anılmayan, düşünmekle künhüne varılmayan, methedildiğinde methi layığına eriştirilemeyen Yüce Allah’adır.

Allah’ın salât ve selamı âlemlere rahmet Muhammed Mustafa ve onun tertemiz Ehl-i Beyt’i üzerine olsun. Selamet Resul’ün sadık ashabına…

Kovulmuş şeytandan Allah’a sığınırız.

Bu makaleyi kaleme alırken gözlerimizin kapakları kapanmaya hasret kalmış ve acılara duçar olmuş bedenlerimizi doyurmakta zorlanıyor olsak da  Hak Teâlâ’ya  olan umudumuz yıkılmadığından kalemimiz kendi mecrasını bulmaktadır. Böylesi bir makalenin İslam ümmetinin kendi içinde yapmaya korktuğu bir muhasebeyi gözler önüne sermek adına ilmi ve kalemi gerçekten Hak Teâlâ’nın lütuf ettiği kadar ilerleyen biri tarafından kaleme alınması bir yana İslam ümmetinin açmazlarını göstermesi açısından hayırlı olur inşallah. Yine de büyük belagat üstatlarının salık verdiklerini kendilerinin görmezden geldikleri, Nehc’ül Belaga’yı ezbere bilenlerin uygulamada neler yaşadıkları, Kur’an hafızlarının İslam’ın açıkça yasakladığı alanlarda at koşturdukları hepimizin malumudur. Buna rağmen susmayı tercih edip, İslam tehlikedeyken birbirimizi takkiyecilikle suçlamaktan geri durmuyoruz. İftirayı kendimize, ümmete ve hatta Allah’a atıyoruz. Ancak tüm bunları İslam ümmeti yapsa da Muhammed – s.a.a. – in ümmeti bu değildir. Resul’ün(s.a.a) dini bu hiç değildir.

Resul(s.a.a) bu dini bu hale düşmesi için getirdiyse, anlamsız hülyalar peşine düştü asırlardır uğruna can verenler, ama eğer O büyük efendinin, Allah’ın Resul’ünün hülyası adalet dolu bir dünyayı İslam bayrağıyla yaşatmaktıysa o zaman sesimizin soluğumuzun çıkmaması gafletin içine gömülüşümüzden, heyecanımızı maddeye satışımızdan, aklımızı şeytana peşkeş çekişimizden, aşkımızı mahalle partilerinde çektiğimiz birkaç tane esrarda bırakışımızdan, dinimizi afyon kılışımızdandır. Halbuki İslam bir gerçeklik dinidir. Akıl dinidir. Bizlerin derk ettiği ve telakkileri gibi bir sarhoşluk dini değil.

Allah’ın ayetlerini kullanarak kendi dünya düzenimize kılıflar uyduruşumuz tüm İslam ümmetini ataletin en büyüğüne hapsetmiştir. Allah kelamı bizlerin diline düştüğü gün etkisini yitirmiştir bu toplumda. Bizler bu ümmetin/toplumun içini oyup  yerine başka bir dünya görüşünü İslam adı altında dikmişiz. Her an Allah adını kalpten değil de durmadan dilde çevirip Allah’ın kendisine değil ismine inananlar, kendi sapma vekendi kapılışlarını meşrulaştırmak için yeni nesilleri kullandılar. Huseynî hülyalarımıza Yezidi sevdalar diktiler. Zeynebi duruşumuza ciğer yiyen kadının şehvetperestliğini aşıladılar. Gül kokusunu bilmeden gülden bahsettiler. Aşkı bilmeden aşkımızı tükettiler. Kendi dünya görüşlerini meşrulaştırmak için gül kokulu Resul’e(s.a.a) işkence ettiler. Yazıklar olsun bizlere ki kendi Huseynî duruşumuzdan şüphe edip yazdığımız mektupları unuttuk, Zeynebi duruşumuzu unutup şehvetlere koyulduk… Onların gerçek yüzünüzü görememek bize pahalıya patladı. Dinimizi onların sonradan kurulan ve kendi yaptıkları ve taptıkları putlara o anlamsız dine sattık. Bizler ahretimizi onların dünyasına sattık. Ne de kötü bir alışveriş yaptık oysa. Ne de kötü davrandık o gül kokulu yâre, o aşktan yaratılmış güzelliğe, Resul-u Ekrem’e(s.a.a). Ama yine de bilesiniz bugün uyanış vaktidir. İslam’ın sancaktarlığını inkılâbın sevdasıyla yanıp tutuşan yürekler aldılar. Alemdar olmak zordur bu yolda bilir hepsi. Ve hepsi artık bu dünyadan geçip şahadet yeminleri ederek aşkı arzulamaktadırlar.

Siz ey İslam ümmetinin bireyleri!

Yetmedi mi bunca zamanlık uyuyuş. Yetmedi mi Allah’ın kitabına ve Allah’a atılan bunca iftira. Yetmedi mi bu gaflet uykusunu kendimize bir var oluş gibi atfedişimiz. Uyanma zamanı gelmedi mi? Görmüyor muyuz ne halde olduğumuzu?

Herkes görev üstlenmek ve hakkaniyetine yol alabilmek için bir diğerini beklemekte. Hepimizi sürü psikolojisi sarmış durumda. Sürüdekiler güdülürler bilirsiniz. Bizler ise Allah’ın hür yarattığı insanlarız. Allah’ın verdiği hürlüğü bizlerden kim alacak? Ne çabuk haklarımızdan vazgeçiyoruz böyle. Sürü düşünmez, emredileni yapar. Ama Allah bizlere O’ndan geleni bile düşünme izni vermiştir. Allah bize şüphe gibi bir durak izni vermiştir. Neden böylesine az düşünmekte ve Muhammedî İslam’ı, dünyevi İslam’a feda etmekteyiz? Hepimiz yarınlarda olacakları iyi düşünelim. İnkılâp bizlerin gönüllerini nurla doldurmadığı sürece  hakikatimize ulaşamayacak ve gerçekliğimizi evlerimizdeki Kuran’a bakmadan fark edemeyeceğiz.

İndirelim artık Kuran’ları duvarlardan. Kuran bizlerin gönlüne inmesi, sindirilmesi gereken bir kitaptır, duvarlara asılmak için değil! Uyanış Kuran’la mümkündür, yalnızca onunla… Kuran’ları güzelce muhafaza ettiğimizi mi düşünüyoruz duvarlara astığımızda? İki karton kapak arasındaki sayfaların bir önemi yoktur bilesiniz. Asıl önemli olan muhtevadır. İçerisi bilinmeyen, yararlanılmayan bir Kuran yaşamıyordur. Kuran’ı öldürmek Allah’ın dinini tahrif etmektir. Kuran’ı koruyacak olan Allah elbette bize bu nimetin şükrünü de soracaktır. Artık fark etmeden de olsa taptıklarımızı bırakalım ve dönelim yüzümüzü dümdüz hanif dine, İslam’a. Allah’ın katında tek hakikat odur. Bu bizlerin dinidir. İyi işlerde yarışanların ve hayrı emredip, şerden beri edenlerin dini. Kuran bizler için indi duvarlarımız için değil. Orada mümin, salih kullarının şerefi ve yüceliği anılmaktadır. Ölülerinize okumak için elinize aldığınız Kuran ölülerden çok dirilere faydası vardır. Bir toplumda Kuran ölüyse, diriye fayda etmeyeceği gibi ölüye de fayda etmez. Allah’ın dinine dönmemiz Kuran’ın ve Kur’anın müfessirleri Ehli Beyt(as)ın aracılığyla olacaktır.

Kesin sınırlarla aramıza çizgiler koyduk bizler. Birbirimizi dışlamak ve farklı mekteplerin mensubu olan din kardeşlerimizi yok saymak istedik. İslam bizlere yasak kılmadı mı kavmiyetçilği, gurupçuluğu, mezhepçiliği? Halbuki bazılarımız hala siyahı beyazdan ayrı mı tutmaktayız? Hâlbuki ikisini de Allah yaratmadı mı? Allah’ın ayrı tutmadığını biz hangi hakla ayırabiliriz?

Babadan, dededen duyma din kurallarıyla İslam yaşanmaz. İslam dünyanın gerçekçi yüzüdür. Benim dinim dedemin uyguladığı gibidir diyenler cahiliye ateşinin göbeğinde yanmaktadırlar. İslam’ı gerçekçilik aynasından okumayanlar, İslam’ı hurafeler dini haline getirenlerdir. İslam benim babamın dinidir diyenler, İslam’ı babasıyla toprağa gömenlerdir. İslam hakikatin özüdür. İslam, kabuğu kemirmek değil, cevizin içini yemektir. Ama elbette bu babadan İslamcıların işine yaramaz. Evet, onlar İslamcıdırlar, tıpkı kralcı gibi. Ne severler İslam’ı ne de ondan vazgeçerler. Onu tüketip yok ederler, kendileri zaten bir çıkmazın içine düşmüşlerdir. İslamcıdır onlar, kendilerinde olmayanı satarlar, İslam satarlar onlar… Ama bizim onlara ihtiyacımız yoktur. Bizler İslam’ın sancaktarlığını yapmak isteyenlere açarız gönlümüzü artık.

Dünün dünyasında İslam bizimdi. Bizler de İslam’ı iyi ya da kötü sahiplenirdik. Bugün ise ne İslam bizim ne de bizler İslam’ınız. Hepimiz çıkmaz sokaklara hapsetmişiz kendimizi. Bütün dünyamızı örümcek ağları sarmış. Hakikatin penceresini aralamak şöyle dursun, hakikati talep etmek bile aklımızdan silinmiştir. Sömürü dünyasında koca sömürgeler olduk. Hangimize sorsan ben Huseyn’im der, ama çoğumuz Yezid’in sıfatlarından arınamadık.

Yeter artık!

Bu gidişe bir dur demek gerek. Ahlaksızlık, kapılarımızı çalmadan giriyor evlerimize. Yatak odalarımız herkesin gözlem yeri oldu. Modern İslamcılar son model arabalarıyla gezerken, başlarını sokacak evleri olmayan binlercesi sokaklarda yatıyor. Yanı başımızdaki evde bir tas çorba pişemezken, bizler çeşit çeşit yemeklerle ziyafetler veriyoruz. Hicretin kaçınılmaz olduğu yerde hicreti bırakıp dinimizi satıyoruz. Züht nerede, hoşgörü ve güzele akmak nerede?! Nerede İslam’ın sevecen yüzü? Nerede gerçek İslam’ın şehadet sevdalısı koruyucuları? Nerede Ali’nin Ebuzer’i, Ammar’ı?

   Ama yeniden başlamaksa dilek, artık maddeciliğin, para aşkının kaleleri yıkılacaktır bilesiniz. Züht deryası dalacaktır evinize. Hoşgörü denizine yelkenler açacaksınız birer birer. Ve İnkılabî İslam’ın sevgi tohumları bizlerin gönüllerinde yeşerdikçe, hepimiz Asr-ı Saadetteki güzellikleri tadacak, gül kokulu yâr ile buluşmayı özleyeceğiz.

Ey Tağut! Dinle!

 Canını canan için harcamayı hiç de zor bilmez bir âşık bilesin. Ve artık hissetmeli tağutlar İslam’ın aşkla çarpan kalplerini. Şeytanın kaleleri yıkılacak bir gün elbet ve büyük bir heyecan ile, yeni fetihler yapacak iman dolu gönüller. Yakındır Zaferi İslam’ın inşallah...

Ve Esselamu Aleykum ve Rahmetullahu ve Berakatuh… 

Hüseyin BEHEŞTÎ

            huseyn_tr@yahoo.fr