Bükülen beli, titreyen elleri ve tutuk konuşması ile yaşlı adam minik torunun elinden tutarak rabbinin emrine doğru yürümekteydi.

      Her adımda soluklanması gerekliydi artık, ne koşabilecek takati ne de durmaksızın yürüyecek mecali vardı. Torunu, bu halden çoğu kez şikâyetçi olsa da dedesi her soluk arasında:”Sabretmek imanın yarısıdır, gözüm nuru.” derdi.

     Günlerden cuma ve aylardan bahardı. Yürüdükleri yollarda hep neşeyle ötüşen kuşlar, yeşeren ağaçlar, mis kokulu menekşeler onları karşılıyordu. Yanlarından geçen gençlerin gülüşmeleri, yaşlı adama adeta can veriyordu. Yaşlı adam onları yakalamak, neşelerine katılarak hemhal olmak istercesine hızlandı.

     Torunu, etrafın güzelliklerine dalmış öylece yürüyordu, neden sonra fark etti ki dedesi durmadan, soluklanmadan hızlanıyordu.

      Ellerini daha bir sıkı sarmakta, ondan destek almaktaydı. Gözünün ucuyla dedesine baktı, çok heyecanlıydı birini mi takip ediyorlardı?

     Neden bu telaş?

     Dedesi elindeki diğer bastona iyice dayandı, torunu peşinden sürüklenmekte:” Dede ne oldu?

     Dedesi:”Yürü bakalım.”

    Minik çocuk, dedesinin ses tonundan ciddi bir hal olduğunu anladı ve:’’ Hızlanmaktan başka çare yok.’’ diyerek adımlarını sıklaştırdı.

    Caminin avlusuna girdiklerinde, yere serilen halılarda birkaç saf dışında her yerin dolu olduğunu gördüler.

    Yaşlı adam, yolun yarısından bu yana takip ettiği gençlerin ardınca yürüdü, onların tam arkasında bir kişilik boş yer buldu.

     Minik torun, kalakalmıştı:” Dede ben nerede durayım?”

     Dede:“ Senin daha zamanın çok evlat, sen git arkalarda bir yerde duruver.”

    Minik çocuk hiç de memnun olmadığı bu cevap üzerine mahzunlaşarak arkalara doğru yürüdü.

   Yaşlı adamın gözlerinde garip bir heyecan ve sevinç vardı. Başını kaldırdı gökyüzüne, mükemmel bir tablo, berrak mavi üzerine bembeyaz bulutlarla işlenmiş nevbahar.. İyice keyiflendi yanında duran asık suratlı adamın dizine vurarak:” Büyük nimet baksanıza yeniden dirilmek zamanı.”. Adam oralı olmadan çevirdi başını, yaşlı adam gülümsedi:” Heyy gidi hey büyük nimet!”. Ellerini dizlerine vurarak: “Yeniden dirilme zamanı…”

   Namaz bitmiş, avlu boşalmıştı; yaşlı adam gençlerin kalkmasını bekliyordu, kalkmadılar. Seslerini duyamıyordu, ne olmuştu neden kalkmıyorlardı? “Yanlarına yaklaşmalıyım. “diye seğirtti.

     Beş kişiydiler, yaşları birbirine yakındı; en büyükleri yirmili yaşlarda olmalıydı ve hepsi onu dinlemekteydi yaşlı adam da kulak kabartı.

    Genç: “Bu güzellikler sizce kimler için? Bu yeniden diriliş neden? Neden soldurdu? Neden diriltti? Akleden yok mu hiç?

    Yaşlı adam, iyice yaklaştı altıncı kişi olmak istercesine hevesliydi.

    Genç, yaşlı adama bakarak gülümsedi, başıyla selamladıktan sonra kardeşlerine dönerek:” Yeryüzünde her düşen yaprağın, her patlayan tomurcuğun bir sebebi var, sizce nedir?”

    İçlerinden en küçük olan atılarak:” Tövbe ağabey, tövbe.” dedi.

    Yaşlı adam, bu cevabı beklemiyordu. Ne tövbesi? Mevsim bahardı, kuşlar öter, ağaçlar yeşerirdi; olması gerekendi, dünya dönüyordu, mevsimler oluyordu…

    Ellerine baktı, ne kadar da yaşlanmıştı, buruşmuştu; az evvel artlarınca koşturduğu bu neşeli gençlerin içinde beli bükülmüş bir çınar gibiydi. Onlar ise, yeni açan ıhlamur ağaçları, ne güzel kokuyorlardı.

   Yaşlı adam, düşüncelere dalmıştı. Genç, ayağa kalktı diğerleri de ardınca yürüdü, birkaç adım gitmişti ki genç duraladı, yaşlı adamın yanına geldi:” Dedeciğim hayırlı günler. Can suyu derler bizim orda, yeni tutan fidana verilir. Bizim sohbetimize can suyu kattın sağolasın.” dedi ve ellerinden öptü.

   Yaşlı adam, yürüyen gencin ardından bakarak:” Can suyu ellerime, bükülen belime ve kararan kalbime akıttın rabbim.” Olduğu yerde secdeye koydu mağrur başını, secdeye koydu bükülen belini, secdeye koydu dirilen bedenini.

   İlahi! Benim ismet perdesini yırtan günahlarımı bağışla.

   İlahi! Benim belalara sebebiyet veren günahlarımı bağışla.

   İlahi! Benim duaların icabetini engelleyen günahlarımı bağışla.

    Eğer tövbe etmek pişman olmaksa, ben yeryüzünün en pişmanıyım.

   İlahi! Bükülen belime, tükenen umutlarıma bakmaksızın bana can suyu verdin ilahi! Karlar, boranlar estirdin; seller, sular akıttın; çamurlardan, hazanlardan geçirdin. Koca bir ömrü senden habersiz, sana varmayan secdelerde tükettim. Bir an düşünmedim kime, neye secde ediyorum! Gafleti örttüm de üstüme, dirilen âleminde bir ben gafil kaldım.

   Heyhat ne acıdır halim, yazıklar olsun bana, geçirdiğim gençliğime, peşinden koştuğum dünya ne de vefasız çıktı. Şimdi ellerimden tutacak kimsem kalmamışken bu nevbahar …

  Hıçkırıklarının sesine torunu yetişti:” Dede, dedeciğim! Ne oldu? Neden ağlıyorsun?”

  Secde halindeki yaşlı adam, adeta başka bir diyardaydı torununu duymuyor gibiydi.

  Minik çocuk, dedesinin onu duymadığını sanarak korkuyla ona sarıldı. “Dedeciğim kalk, eve gidelim. ‘’  Bir yandan ağlıyor bir yandan da etrafa göz atıyordu. Minik çocuk, birileri yardım etse dedesi kalkardı belki diye düşündü; iyice sarıldı dedesine, bırakmak istemiyordu onu, anlamıştı dedesi gitmekten yanaydı.

” Dede beni yalnız bırakma.” dedi gözyaşları içinde, bu ses yaşlı adamın yorgun kalbine hançerlendi ve secdeden kalktı tövbekâr başı: “Korkma gözümün nuru, korkma buradayım gitmiyorum. Yeniden dirilmişim, var mı öyle gitmek, bu fırsatı değerlendirmeden, rabbe layığıyla kul olmadan, haydi ya Allah kalk bakalım.”

“Dede. “

“Canım.”

 “Ne kadar çok kır çiçeği var değil mi”?

 “Evet, yeryüzünde çoktur şimdi, peki onlardan daha çok olan nedir biliyor musun?”

 Minik çocuk, başını salladı, hayır manasında.

 Dedesi, gökyüzüne bakarak: “Rabbin rahmetidir gözümün nuru, rabbin rahmeti.’’