BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

Suratlar asık, gülüşler sahte...

Herkes depresyonda, herkes streste…

Küçükken annemin dikmiş olduğu bir bebeğim vardı.. .Gözlerini siyah düğmeden dudaklarını kırmızı örgü ipinden dikmişti …Benim ilk oyuncağımdı o bez bebek .Daha sonra birçok bebeğim oldu:Ağlayan ,gülen ve şarkı söyleyen . Ama hiçbirisini o bez bebek kadar sevemedim.

Peki neydi o bez bebeği farklı kılan? Neden o bez bebeği daha çok sevmiştim?
Emek ,özlem ,sevgi...

O bez bebekte annemin göz nuru, sevgisi vardı. Bendeki hasret, ulaşamamanın verdiği özlem vardı.

Bugün çocuklarımıza aldığımız oyuncaklar, hediyeler onları mutlu etmeye yetmiyor maalesef…Sevinçlerini de mutluluklarını da yalnızca bir anlık yaşıyorlar.Bir şeylere kolayca     ulaşmak, o şeyin değerini azaltıyor çocukların gözlerinde.

Kurban bayramından dolayı oğlumun anaokulunda Türk kadınları toplanıp, çocuklara kendi el emeğimiz bir bayram hediyesi yapmaya karar verdik. Ben işlerimin yoğunluğundan dolayı o gün gidememiştim okula .Oğlum mahcup olmasın diye aramadık yer bırakmamış sonunda arkadaşların yapmış olduğu koyun figürüne benzer bir koyun figürü satın almıştım.

Çocukların hediyesinin verildiği gün oğlumun mutluluğu görülmeye değerdi.
Benim koyunum satın alındığı için diğerlerininkinden çok daha güzeldi fakat oğlum satın aldığımı bilmiyordu. Gizlice kulağıma söyle söyledi.

'"Anne senin yaptığın koyun hepsininkinden çok daha güzel olmuş."
Şimdiye kadar almış olduğumuz hiçbir oyuncakla uyumayan oğlum o gece o keramik koyunla uyumuştu.

 Geçen, çarşıda o koyuna benzeyen bir koyun gördü oğlum:
"Anne bu koyun da senin yaptığın koyun gibi tatlı dedi." Demek ki o koyunu aradan iki sene geçmesine rağmen halen unutmamıştı oğlum.
Eminim aldığımız onca oyuncak arasında, oğlumu en çok mutlu eden oyuncak ,benim yaptığımı sandığı koyundu.
Tıpkı benim bez bebeğim gibi...

Vermiş olduğum her iki örnekte de farklı çağlarda yaşayan ama emekle, sevgiyle yapılmış şeylerden mutlu olan iki çocuk var…
Birisi ben birisi oğlum, aradan seneler geçse de değişen hiçbir şey olmayacak.
Erişilmesi güç seyler insan ruhunda kalıcı olurken; çabuk ulaşılan şeyler,insanları yanlızca çok kısa süreli mutlu etmeye yarayacaktır.

Paranın, zenginliğin kendisini mutlu edeceğini sanan insan aldanmıştır..
Bunlar geçici mutluluklardır.
Asıl mutluluğu insan, inanırsa yaşar; severse yaşar; kanaatkar olup şükrederse yaşar.
Birçok mutsuzluğun sebebi, inançsızlıkta ,kanaatkar olamamada ve en önemlisi de dünyada bulunma sebebini unutmaktan kaynaklanmaktadır.
Allah( c.c) bu gerçeği Kuranı Kerim’de şöyle yansıtmaktadır;

O, amel (davranış ve eylem) bakımından hanginizin daha iyi (ve güzel) olacağını denemek için ölümü ve hayatı yarattı. O, üstün ve güçlü olandır, çok bağışlayandır. (Mülk Suresi, 2)
Eğer gerçekten mutlu olmak istiyorsak halimize şükretmesini bilmemiz gerekir.Bizde olmayan nimetleri düşünüp üzülmek yerine, bizde olan nimetleri düşünüp şükredersek eğer, ne bunalım söz konusu olur bizim için ne de depresyon.
Her zaman kendimizi bizden daha kötü durumda olanlarla kıyaslayarak halimize şükr edersek eminim mutsuz olmak için sebebimiz kalmayacaktır.
Hz Ali (r.a) bir hadisi şerifinde şöyle der;

"Fakirlikte kendinizden aşağıda olanlara bakıp şükredin,imanda kendinizden yukarıda olanlara bakıp imrenin…"

ARZU CETINKAYA