BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

    Adımlarımın biri ilerde, biri geride, ilerliyorum gerçeğe doğru. Geride kalan adımımı her atışımda, biraz daha güçlük çekiyorum. Yüreğimde acı, düşüncelerimde karmaşıklık, bedenim yorgun ilerliyorum gerçeğe doğru. İlerledikçe yavaşlıyorum, gerçeği yaşamaktan gerçeğe yaklaşmaktan korkuyorum, ama yine de ilerliyorum.

    Gerçek, tek bir gerçek; ÖLÜM gerçeği. Yalnızım yüreğimdeki acıyla kalbimdeki Ebulfazl susuzluğuyla yalnızım. Yanımda birilerini istercesine yine de yavaş adımlarla yürüyorum.

    Bu gün Erbain.  Yani imam Hüseyin’ in şahadetinin 40. günü. Duygular yoğun, yorgun… Öyle yoğunki, göğüs kafesinden dışarıya uçmak, gerideki düşüncelerden kurtulup özgür olmak istiyor. O özgürlük beni benden alıp götürüyor gerçeğe doğru. Gerçeğe yaklaştıkça insanlarda anlamlı anlamsız yaşanan telaşlar, kendilerini mutlu etmek için yapılan uğraşlar, beni sert bir duvara çarptırıyor. Her etrafa baktıkça bulmak istediğim özgürlük beni yalanlardan biraz daha uzaklaştırıyor.

    Kendimi bulmaya yöneliyorum. Kimsenin beni rahatsız edemeyeceği, düşüncelerime yön veremeyeceği özgürlüğü arıyorum. Etrafımdaki tutsaklıktan kurtulup ilerliyorum özgürlüğe doğru.

    Şu an babamın mezarının yanı başındayım, etrafım dolu mezarlarla. Kimse, kimsecikler yok etrafta. Sadece sessizlikten başka. Ben, mezarlar ve sessizlik. Bakıyorum etrafa kimler geldi kimler gitti bu diyardan. Bazı mezarları tanıyor, bazılarını ise tanımıyorum. Tanıdığım mezar  sahiplerine içimden bir ah çekiyorum. İçime çektiğim ahlar beni rahatlatmıyor. Sadece göğsüme acı yüklüyor. Ah çekişim onların bu mekânda oluşları değil.

    Nerede bu insanlar?

    Şu an ne yapıyorlar?

    Benim varlığımdan haberleri var mı?

    Bana bir şey anlatmak istiyorlar mı?

    Benim yerimde olmak isterler mi?

               Buna benzer bir sürü soru yankılanıyor düşüncelerimde. Sorularla birlikte tekrar bir ah çekiyorum. Çünkü sorulara cevap bulamıyorum.

    Baba, seni ziyaret ettiğim için mutlu musun? Beni özledin mi? Seni ve senin gibileri düşünüyorum. Ölümüne üzülmüyorum. Çünkü sen gerçeği yaşıyorsun, yaşanması gereken gerçeği. Herkesin bir gün yaşayacağı mutlak gerçeği. Sen sıranı savdın. Sıra bende, onda, ya da bir başkasında. Ben yaşayanlara üzülüyorum. Biz gerçeği daha yaşayamadık ve nasıl yaşayacağımızdan da habersiziz. Sen bizden daha ilerdesin. Bizim bilmediğimiz birçok gerçeklerle karşılaştın, ama biz bunların hiç birini yaşayamadık, yaşamadığım ve içeriğini bilmediğim her şey beni ürkütüyor, yine de ilerliyorum tek bir gerçeğe doğru.

    Bu düşüncelerden sıyrılıp kendimi silkeliyorum. Kendini bul ey beden, kendine gel. Yapman gerekenleri yap, nefsini ayaklarının altına al, uyandıkça ez, sabrı öğren, sabır olmazsa olmaz ey nefis. Kendi isteklerini bırak bir kenara, bak bir etrafa. Mezarlara bak, mezarlardan korkma, uyuyanlardan korkma. Bir de yaşadığın dünyaya bak, yaşantına ve yaşayanlara bak ve oradan kork. Bedenini silkele, bedeninde nefes varsa ve eğer yaşantında nefis varsa, kendini silkele ve düşün. Düşünmeden özgürlük olmaz ey nefis….

                                                                                                            Ülkü  ARAS