İçeri girmesiyle odaya âdeta nur yağmış gibiydi,  tüm gözler ona çevrildi. Mütebbessim siması, Muhammedi bir kokusu vardı. Gözlerimiz suretinde asılı kalmış gibiydi. Ağır adımlarla kendisine ayrılan yere oturmuştu.

Hafifçe başını kaldırdı;” Hoş geldiniz, şeref verdiniz.” dedi.

Sanırım, tam o andı; gözleri gözlerime değdi, kalp atışlarım hızlandı, hızlandı, hızlandı ve bir an kalbim, bedenimi de alıp odadan fırlayacağız sandım.

Huzur veren sesiyle :“Sizleri tanımak isterim, eğer lütfederseniz müteşekkir olurum.” dedi. Sözleri kulaklarımdan geçip tüm ruhumu sarıyordu.

Şefkatli gözleriyle, sözleri ahenk içindeydiler. İçeridekileri; gâh gözleri alıp cennetin kapılarına bırakıyor, gâh sözleri alıp Kevser’in başına götürüyordu.

Neden gülümsediğimi bilmeksizin öylece bakıyordum nur cemaline; zaman durmuş, mekân yokmuş, sadece o ve ben varmışız gibiydi. Ondan başka kimsenin sesini duymuyordum, ondan başka kimsenin yüzünü görmüyordum.

İçimden geçenler dışıma çıkacak diye ödüm koparken, bir el dürtükledi: “Sıra sende, hadi.”.

Etrafıma boş gözlerle bakınırken, tüm gözlerin bana çevrili olduğunu fark ettim, o da bana bakıyordu, hem de gülümseyen yüzü ile bana bakıyordu ..

 Aynı ses yineledi:” Hadi, seni bekliyor kendini tanıt. “

Öylece kalakalmıştım, gözlerim bir anda bana ihanet etmiş, duygularımı sele verip ifşa eylemişti.

Ve o ses; tik, tak, tik.. Kalp atışlarım sizlerde mi? Ne olur bari sizler sükûnet içinde dursaydınız. Göz yaşlarımla yarışa girmişçesine bir damla, tak! Bir damla daha tik tak! Tik tak!

Yerinden kalktı aman Allah’ım bana doğru geliyordu. Bu hakikat olamazdı.

Tik taklar başını almış giderken, takati kesilen azalarım bin parçaya bölünmüşçesine bana yalvarıyordu.

“O” tam karşımdaydı ve bana sesleniyordu:” İyi misiniz?”

Ellerimi, ellerinin içine aldı :”Sizi görmek çok güzel, sizinle karşılaşacağımız günün hasretiyleydim. Hamd olsun Rabbimiz bugün nasip eyledi.”

 Gül bahçesinin içinde miyim? Bu nasıl bir kokudur Allah’ım, ya o deruni gözleri, ellerim hep orda kalsın, ellerimi bana geri vermeyin demek isterken, yeni bir itiraf dilimden geliyordu hem de coşkuyla :“ Ben sizi çok seviyorum.” demesin mi?

“Vaktinde kılınan namaz, Allah’ın rızasının gözetimindeki özen ve güzelliklerle donatılmak istenen bir hayat, sizden istediğimiz budur. Biz de sizi seviyoruz.“diyerek.

     Duydukları karşısında rüzgârlarda sallanan kuru yaprak misali titreyen bedenime sarıldı.

İnanabiliyor musunuz bana sarıldı! Damarlarımdan kan çekiliyordu, artık bedenim ve ruhum dengeyi sağlayamıyor gibiydiler.

Bir ses:” Bayıldı galiba, çabuk su getirin.”dedi.

Dilimi özgür bırakmıştım, göz yaşlarımda ona eşlik etmekteydi; varsın kalbim de yerinden çıksın umurumda değil, o bana sarılmıştı daha ne isteyebilirdim ki?” Sizi çok seviyorum, sakın beni bırakmayın olur mu? diye fısıldıyordum.” 

Floşşş! Yüzüme çarpan suyla uyanmıştım, bu ses hiç yabancı değil…

Annem!

“Semraaa !Saat kaç oldu, uyanman için bir kova su döksek az gelir .!Okula geç kalıyorsun, kalk hadi!”

.