Zamanla, önemini daha iyi anlayacağız.

Türkiye’yi, demokratikleşme adımlarında ve Avrupa Birliği yolunda tökezletme amaçlı çabaların, son yıllardakinin aksine, artık Washington üzerinde ve Washington üzerinden etkili kılınamadığını zaman içinde gördükçe, ABD’de Obama ve ekibinin işbaşına gelmesinin Türk ulusalcılarını derin bir sukut-ı hayâle uğratmasının anlamını daha iyi kavrayacağız…

Buna inanıyorum.

* * *

İki hafta önce bu sütunda, “Ergenekon soruşturmasına izin vererek bu kanlı, karanlık örgütü kendi bünyesinden söküp atmaya çalışması, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin Batı’yla ilişkisinin sıhhati açısından ‘elzem’ hale geldi” demiştim.

Aynı yazıda, İhsan Dağı’nın Zaman’da yazdığı şu cümlelere de yer verdim:

“Amacı dışına çıkan ve ‘Rusçu’ bir kliğin kontrolüne giren Türk Gladio’su artık korunup kollanmıyor... Böyle bir ülkede, elli yıldır Batı güvenlik sistematiğinde bulunan bir ordunun Rusya yanlısı, NATO, ABD ve AB ile işbirliğine karşı ‘Rusçu’ bir kliğin eline geçmesine seyirci kalınır mı?”

Ve Dağı’nın “kestirmeci” yorumları öngörerek yaptığı, “bundan, Ergenekon soruşturmasında ABD/NATO parmağı olduğu sonucu çıkmaz” uyarısını da yine o yazıda aynen tekrarladım.

Ama ne fayda...

Aralarında Ergenekon sanıklarının da olduğu bazı kestirmeciler, “aha” diye ortaya atılıp bana ve Dağı’ya atıfla, “Ergenekon operasyonunun, Türkiye’deki Amerikan karşıtlarını sindirme amaçlı bir ABD operasyonu olduğu kanıtlandı” benzeri yorumlar yaptılar.

Tam da o günlerde, Ergenekon soruşturması kapsamında gözaltına alınıp sorgulandıktan sonra serbest bırakılan eski YÖK Başkanı Prof. Dr. Kemal Gürüz’ün kamuoyunu “Ergenekoncu” olmadığına inandırmak için “ben Amerikancıyım” gibi gayet “veciz” bir ifşaatta bulunması, Ergenekon konusunda kafa bulandırma heveslilerini büsbütün memnun etti.

* * *

Kestirme yolların kaza riski yüksektir.

Bugün Türkiye’deki mücadelenin taraflarını “Amerikancılar ile Ergenekoncular” diye tanımlayan kestirmeciler de ya kasten kafa bulandırmaya çalışıyor ya da kaza riski yüksek bir yolda seyrediyorlar.

Oysa çok daha basit bir tanım yapmak mümkün.

Türkiye’de süren mücadele, olup bitene çıplak gözle bakan herkesin görebileceği gibi, özünde bir demokrasi mücadelesi...

Bir tarafta, Türkiye’nin Avrupa Birliği’ne tam üye olabilecek düzeyde olgun bir demokratik yapıya ve işleyişe kavuşmasını isteyenler var; diğer tarafta, bunun olmazsa olmaz koşulu olan şeffaflaşmaya, sivilleşmeye ve çoğulculaşmaya direnenler.

Batı’nın bu denklemdeki yerini ise, Batı başkentlerinin “demokratik” bir Türkiye tahayyülüne destek olup olmadığına bakarak belirleyebiliriz ancak.

Türkiye’nin Avrupa Birliği’ne tam üyeliğin gereklerini yerine getirmesini isteyen Amerikalı ve Avrupalı aktörler, bunun ancak Türk devletinin derin dehlizlerinin karanlıktan aydınlığa çıkarılmasıyla, ordunun siyaset üzerindeki vesayetine son verilmesiyle, bu memlekette din, etnik köken, mezhep ve dile dayalı ayrımcılığın kesinkes bitirilmesiyle mümkün olacağını görüyorlar.

Bu nedenledir ki, Batı’nın bugünkü egemenleri –Dağı’nın yazdığı şekliyle, NATO, ABD ve AB- Ergenekon davasını önemsiyor.

Bu nedenledir ki, bu kanlı, karanlık örgütü kendi bünyesinden söküp atması TSK’nın Batı ile ilişkisinin sıhhati açısından elzem.

Tersinden söylersek, Türkiye’deki müzmin darbe sevdalıları eğitim düzeyleri, hayat tarzları ve gündelik alışkanlıkları itibariyle her ne kadar “Batılı” görünseler de, Batı’nın egemenleri arasında kendilerine müttefik bulmakta artık zorlanıyorlar.

Türkiye’deki demokrasi karşıtlarının kanı bugün daha ziyade Rusya’daki, Avrasya’daki otoriter rejimlerle uyuşuyor.

Bu kesim, aynı zamanda, Türkiye’yi Batı standartlarında bir demokrasi olmaya bir türlü layık görmeyen Batılı marjinallerden de medet umuyor.

* * *

Batı’da esamisi giderek daha az okunan bu marjinal çevrelerden en etkin olanı, hiç kuşkusuz, Amerika’da “neokonlar” (yeni muhafazakârlar) olarak bilinen sağ ideolog ve pratisyenler...

Washington’da Hudson Institute, American Enterprise Institute, Nixon Center benzeri düşünce kuruluşlarında çöreklenmiş bu grubun, Bush’lu yıllarda Amerikan politikaları üzerinde zamanla azalsa bile, son güne kadar süren bir etkisi vardı.

Neokon kodamanlar, Bush kabinesinden zaman içinde elendi elenmesine ama yönetimin iki numarası ve ağır topu Dick Cheney kanalıyla yine de azımsanamayacak bir nüfuza sahiptiler.

Bu çevrenin ve bu çevreyi, Türkiye’nin siyasi gidişatını etkilemek için kullanmaya çalışan bilumum anti-demokrat, ulusalcı, Kemalist işadamı, siyasetçi, akademisyen ve yazarın Washington’la yürüttükleri mekik diplomasisini yıllarca yakından izlemiş biri olarak, Şahin Alpay’ın dünkü Zaman’da sorduğu şu soruyu tekrarlamak istiyorum:

“Neokonların ‘AKP iktidarı altında Türkiye’nin ABD ve İsrail’den uzaklaşıp İranlaşma yolunda ilerlediğini’ ileri süren çok sayıdaki sözcülerinin Türkiye’de askerleri ve kamuoyunu meşru hükümete karşı bugün dahi kışkırtmaya devam ettiklerini, Ergenekoncularla örtülü bir ittifak içinde olduklarını görmeyen var mı?”

Alpay’ınki yerinde bir soru.

Ancak bu sorudaki “bugün dahi” kelimelerinin altını çizelim.

Evet, Amerikan neokonlarının hâlâ sesi çıkan tek tük sözcüleri ve onların Türkiye’deki ulusalcı müttefikleri, “bugün dahi” darbe kışkırtıcılığı yapan yazılarıyla Ergenekon zihniyetine hizmet ediyorlar.

Ama şundan emin olabilirsiniz.

Zamanla, bu marjinal çevrenin sesi daha da kısılacak.

Obama yönetiminin kritik kademelerinde, Türkiye’nin AB yolunda daha hızlı ilerlemesinin önemini çok iyi kavramış yetkililer var ve onlar neokon-ulusalcı ittifakının marifetlerini gayet iyi biliyorlar.

Neokonların Washington’daki nüfuzunun büsbütün kırılması Ergenekon için de başlı başına bir talihsizlik...

Zamanla, bunun sonuçlarını daha net göreceğiz.

Buna inanıyorum.