BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

 Yüreklere sığmayan dehşet sahnelerine eyvallah diyerek geçmesini beklediğim bu günlerde, acılar had safhaya ulaştı.

    Haber programlarını dinlememeye karar vereli yıllar oldu. Hançer misali kalbime saplanan kötülüklere doymuş durumdayım.Yüreğimde hiç yer yok ki acıları oraya yerleştireyim.

Geçenlerde bulunduğum ortamda arkadaşlardan Muntazır’ın pabuçları denen önemli vakayı duyuyorum.Orada bulunanlara soruyorum nedir bu hikaye diye? Beni yakinen tanıyanlar her zamanki gibi medyayı takip etmemenin bedelini ödüyor diyerek meseleyi anlattılar.

     Birkaç gün geçmeden başka bir olay gündeme oturuyor. Herkesin dilinde: “Gazze bombalandı….Birçok ölü ve yaralı var.” Haberi ağızlardan duyduğumda yüreğime oturdu.Yine dehşet,yine ölüm……Her zaman ki gibi…. Gün geçmiyor ki dehşet içeren senaryoları duymayalım. Sadece Gazze’de mi? Dün Irakta, bugün Gazze’de, yarın… bilmem ki nerede?

   Kötülüğe karşı gözlerime ve kulaklarıma  yasak koysam da,  maalesef ki vahşet kılıç misali yüreğime saplanmakta pek te vakit kaybetmiyor. Arkadaşımdan ilk haberi duyduğumda ona sadece “öyle mi ?”diyebildim. Nasıl olmuş , niye olmuş sualleri sorma gereği duymadan….Besbelli ki acımasız katiller nefislerini kanla doyurmaya çalışıyorlar….Bugün koskoca bir fotoğrafta minicik cansız bedenlerin yan yana koyulmuş hallerine gayri ihtiyari şahit oldum. İnsan diyemeyeceğimiz mahluklar, en ağır, en kötü, en acımasız katliamı becerebilmişler bu ve buna benzer fotoğraflarda....Yavrularımıza, meleklerimize kıymışlar…

     Ey gönül yoldaşları, ey müminler dehşetli sahnelere şahit olmamak için köşe bucak kaçıyorum….Ne kadar kaçmaya çalışsam da, vahşet gözlerime hançer misali saplanıyor.

        Bana diyor ki;

    Gözlerini aç ve bize dön. Bak bu cansız bedenlere. Eğer yaşıyorsan ve ben müminim diyorsan, beni göreceksin ne kadar köşe bucak kaçsan da. Gözlerime ilişen hüzün tabloları yüreğime takkk diye oturuyor... Ey kalb uyan! Ey kalbim uyan! Hiç bir şey yapamasan da uyan!

Minik bedenler size duygularımı nasıl anlatsam bilmiyorum ki… Sizlere nasıl kıyıyorlar… O suçsuz günahsız bedenlerinize. Utanıyorum kendimden:

    Ey gözler o cansız bedenleri gördükten sonra nasıl gözlerine uyku girer!

    Ey kulak o feryattan sonra nasıl başka şeylere kulak verirsin!.

    Ey el, bebekler o haldeyken ağzına nasıl lokma götürebilirsin!.

 Acımasız sahneler bana bütün bunları sorarsa. Cesaretin var mı şahit olmaya dehşet tablolarına?... Bizler şahit olarak alışmadık mı dehşet sahnelerine. Artık acılarla yoğrulduk farkında mısınız? Görmüyorum, duymuyorum kaçıyorum kötülüklerden. Nasıl olsa İmam Hüseynin bizlere miras bıraktığı;

  “Her yer Kerbela hergün Aşura”tahtına zahmetsiz oturmuş müminler değil miyiz? Ne gereği var acıları görüp de çok fazla üzülmeye, sonra normalmiş gibi işimize devam ederiz. Dünyanın sonu mu gelmiş? Bu acılar ne ilk ne son. Nasıl olsa hayat devam ediyor değil mi?! Hepimiz bu sözlerle kendimizi teselli etmiyor muyuz?!

      Ben sadece zuhur edecek olan imamı bekleyebilirim. Ya da İslam büyüklerini bekliyorum ki  onlar benim adıma bir şeyler yapsın. Hadi bekliyoruz liderler.  Bir şeyler yapın da görelim, en azından sizleri alkışlayalım.

    Ey Filistinli yoldaş! ey İslam için can veren şehitler! En azından sizler şehit olup kurtuldunuz, acımasız dünyadan. En sadık dostunuza kavuşarak kurtuluşa erebildiniz. Sizlere sadece yapabileceğim tek bir şey var o da…

“YA HÜSEYİN, YA HÜSEYİN”nağmeleriyle dizime başıma yüreğime vurmak. Beni aşıyor sizlere ulaşmak. Belki feryadımı “özgürlük meşalesi” duyar da, belki feryadımı “karanlıkların nuru” duyar da, belki duyar da, nurlanır yürekler gözler. “VAY ,VAY HÜSEYİN VAY”

Emanetinin bir kez daha beşik gibi sallandığı bu günlerde “VAY VAY HÜSEYİN VAY”

                                                                                                                 Ülkü ARAS