Bir mersiye başladı Mersiyeler anası

                    Babam diye sızladı,sarsıldı gök-binası

                    Kan ağlayan kalbini açtı Aşk Sultanına

                    O Medine şehrini attı ah tufanına...

                   Senden sonra başıma bu gelen musibetler

                   Gündüzlerin başına şayet gelseydi eğer,

                   Işıklı gün kararır,geceler hiç bitmezdi

                   Gökyüzünden bu elem ebediyyen gitmezdi

                   Dönmüştü nur-yüzünü baki kabristanına

                   Dinmeyen bir hasretle ah çekti cananına,

                   Yetmedimi ayrılık...Bitsin artık bu hicran,

                   Sensiz yaşamak çok zor,Sensiz geçmiyor bir an

                   Nebi gözleri artık yumulmuştu Betulün

                   Baharı hazan olmuş arş kokulu has gülün

                   Nebi'den sonra Ali böyle üzülmemişti,

                   Velayet dilberinin yüzü hiç gülmemişti...

                   Arş'tan melekler indi Zehrayı götürmeye

                  Onu cananı bekler, O gidiyor görmeye...

                  Bu ne hal'dir Fatıma, Ali sensiz neylesin

                  Seni kabre koyarken,Resule ne söylesin

                  Emaneti getirdim Ey Allah'ın resulü

                  Sonsuz mateme girdim,kaybetmişim Betulü

                  Senden sonra tesellim Azize Fatıman'dı

                  O benim sığınağım,Senin'de hatıran'dı

                  Mahçub'um huzurunda özr'ümü kabul eyle

                  Fatımayı bu halde O yaralı sine'yle

                  Getirmek istemezdim üzgünsün biliyorum

                  Seni çok arıyor ve Sizden af diliyorum...

                  Zehranın ayrılığı yaman büktü belimi

                  Yüce kızın tutmuştu bıraktığın elimi

                  Zalimleri şikayet edecek şimdi sana

                  Çook acı çektirdiler biricik Fatımana...

                  Mevlanın ümit kuşu,Fatıması gitmişti

                  O'nun için hayatın anlamı'da bitmişti

                  O, Baki'ye giderdi,vakitli,kah vakitsiz

                  Ağıtlar söyleyerek ağlardı sessiz-sessiz...

                  Ey Ta-Ha ıtırlı yar,yetiyordun sen bana

                  Bakardım Nur-cemalin benziyordu babana

                  Uçup gittin sen bensiz evimin gam bülbülü

                  Çok yanlızım ben sensiz Aşkımın solgun gülü...

                  Koynumda kaldı elim,gitmişsin kimsesizim

                  Babana and-olsunki yorgun ve çaresizim

                  Babanın gidişiyle ne-dertler biriktirdim...

                  O sarsıntı geçmeden şimdi seni yitirdim...

                  Beni'de götürseydin,musibette kalmışım

                  Görüyorsun Zehra-can nasıl'da kocalmış'ım

                  Beyt ul ahzan günleri seni üzmemek için

                  Derdimi söylemeyip ağladım için- için...

                  Ey başımın sayesi gönlümün perisi'ydin

                  Ruhumu mesrur eden hak-nur tecellisi'ydin

                  Böyle ayrılık olmaz,,Zehra Bu Nasıl Veda...

                  Ne tez elveda dedin ruhum aşkına feda

                  Seninle geçen günüm bütün ömre değerdi

                  Sen diyende Eli-can...Kalbim coşar titrerdi

                  Senin bu gidişinle herşeyin tadı bitti

                  Vefanın adı kaldı...Vefanın canı gitti...

                  Feda olayım sana Ey Mazlume Sevgili

                  Son bir-kez Eli-can de...Nebi'nin tatlı dili...

                  Ayrılık zehri koydun aşkımın kasesine

                 Ateş saldın bu Mazlum Ali'nin sinesine.....

                                               Hüseyin Yalçın

                                                 IĞDIR